Bu şehirde herkes birini seviyor.
Herkes birini tutuyor.
İkisi nadiren aynı kişidir.
Ama bazen —
Bazen bir sabah geliyor.
O sabahta manav bağırıyor, martılar çığlık atıyor, Boğaz akıyor. Sıradan bir sabah. Bu şehrin milyonlarca sıradan sabahından biri.
Ve o sıradan sabahın içinde, o büyük ve kayıtsız şehrin bir köşesinde, bir kadın dükkânının kepenklerini açıyor.
O tanıdık tıkırtı.
Ve içinde — o sesi, o geceyi, o kanlı elpençe damenini taşıyan o içinde — bir şey var.
Huzur.
Tam değil. Eksiksiz değil.
Ama gerçek.
Ve o şehrin başka bir köşesinde, bir malikanenin bahçesinde, üç insan o küçük bankta oturuyor.
Yan yana.
Sessizce.
Boğaz'a bakıyor.
O baba, o kız, o adam — her biri kendi yükünü taşıyor. Her biri kendi geçmişini taşıyor. Ama bu sabah o yükler biraz daha hafif.
Çünk
