Yaşanan uçarı anlardan sonra uzun süre daha bakışmıştık. Ayrıca oturup birer kahve içmiştik dalga geçer gibi. İkimizde kafayı sıyırıyorduk. Bu duruma nasıl gelmiştik hala aklım almıyordu ancak olan olmuştu ve geri dönüşü yoktu.
Açıkçası geri dönmekte istemiyordum. Hayatımda yaşadığım en güzel andı öpüşmemiz. Heyecanlı, tutkulu ve öldürücü. Bir ara yere düşeceğim diye çok korkmuştum ama şükür ki rezil olmamıştım.
Şimdi ise benim arabamdaydık. Şoför koltuğunda o vardı ve beni eve bırakıyordu. Saat 11 sularıydı. Babam eve dönmemişti, dönseydi evde olmadığımı anlar ve beni arardı.
Zehir ise beni eve kendisi bırakmakta diretmişti. Yolda bir şey olurmuşmuş. Neymiş ayaklarımı yerden kesmişmiş.
Komik mi yani?
Bir de espirisini yapıyor.
Kendisi ise taksiyle dönecekmiş. Ya sana bir şey o
