Bir saat çabucak geçtiğinde sınav pozisyonu almış kağıdımı bekliyordum. Kağıdım geldi, ezberlediğim sorular karşımaa çıktı ve ben havalara uçmak üzereydim. Hayatımın en mutlu günü olabilirdi bugün.
20 dakika içerisinde soruları cevapladım ve 2 kez kontrol ettim. Zaten 5 soru vardı. Sınavım bittiğinde dışarı çıktım ve kantine indim. Üzerimden büyük bir yük kalkmıştı çünkü en çok korktuğum ders buydu.
Kantine girdiğimde tanıdığım sureti görmem ile şaşırmıştım.
Barlas buradaydı.
Asıl şaşırdığım nokta ise İlkiz’in elini onun koluna koymuş dolu gözleriyle ona bakarak konuşmasıydı.
Sırıttım.
Mükemmel bir fırsattı.
Onlara doğru ilerledim ve aramızda bir metre kala,
“Barlas?” Dedim şaşkınca. Bana döndü ve gülümsedi çapkın bir şekilde.
“1 saattir seni bekliyorum bebeğim.” Dedi ve
