Salon karanlıktı.
Sadece ay ışığı içeri süzülüyordu.
Karan silahını doğrultmuştu.
Rauf Kaya ise hiçbir şey olmamış gibi sakince duruyordu.
Beren, Karan’ın arkasında nefesini tutmuştu.
Rauf hafifçe gülümsedi.
“Demek bu kadar büyüdün…”
Karan’ın sesi soğuktu.
“Yanlış yere geldin.”
Rauf başını eğdi.
“Hayır… doğru yere geldim.”
Gözleri Beren’e kaydı.
“…en zayıf noktanın yanına.”
Karan bir adım öne çıktı.
Beren’i tamamen arkasına aldı.
“Onun adını ağzına alma.”
Rauf’un gülümsemesi genişledi.
“Demek bu kadar önemli…”
Bir anda…
Silah sesi!
Bang!
Karan ilk ateş eden oldu.
Ama Rauf çoktan kenara çekilmişti.
Kurşun duvara saplandı.
Aynı anda…
Dışarıdan adamlar içeri doldu.
Silahlar çekildi.
Ev bir anda savaş alanına döndü.
Emir de içeri girdi.
“Abi!”
Karan bağırdı:
“Ber
