Zaman geçtikçe…
Beren’in içindeki kırık parçalar yavaş yavaş yerini bulmaya başladı.
Acı hâlâ kalbindeydi.
Ama artık onu nefessiz bırakmıyordu.
Karan ise hep yanındaydı.
Ne bir adım geri… ne bir eksik.
Bir sabah…
Beren erkenden uyandı.
Güneş yüzüne vuruyordu.
Bir an gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı.
İçinde garip bir huzur vardı.
Yanında Karan uyuyordu.
Beren hafifçe gülümsedi.
Elini uzattı, saçlarını okşadı.
Sonra yavaşça fısıldadı:
“Biz iyi olacağız…”
Yeni Bir Gün
O gün Beren kendi isteğiyle dışarı çıkmak istedi.
Karan şaşırdı ama belli etmedi.
“Nereye?”
Beren hafifçe gülümsedi.
“Yürüyüşe.”
Deniz kenarında yürürlerken…
Beren etrafa bakıyordu.
İnsanlar gülüyor, çocuklar koşuyordu.
Bir çocuk annesinin elini tutmuştu.
Beren bir an durdu.
Kalbi hafifçe sızl
