Sessiz Çığlık
Günler güzel geçiyordu.
Beren’in karnı büyümüş, evin her köşesi bebek için hazırlanmıştı.
Küçük kıyafetler dolapta diziliydi.
Beşik hazırdı.
Duvarlara asılan küçük oyuncaklar rüzgârda hafifçe sallanıyordu.
Her şey hazırdı.
Ama hayat… her zaman planlandığı gibi gitmiyordu.
O sabah…
Beren uyandığında içinde garip bir his vardı.
Normalde hissettiği o küçük hareketler yoktu.
Elini karnına koydu.
Bekledi.
Sessizlik.
Kaşlarını çattı.
“Belki uyuyordur…” diye fısıldadı kendi kendine.
Ama içindeki huzursuzluk büyüyordu.
Karan o sırada odaya girdi.
“Günaydın,” dedi yumuşak bir sesle.
Beren ona baktı.
Yüzü solgundu.
“Karan… bir şeyler yanlış.”
Karan hemen ciddileşti.
“Ne oldu?”
Beren’in sesi titriyordu.
“Hareket etmiyor…”
O an…
Karan’ın kalbi sıkıştı.
Hiç vak
