Aysima’den...
Ortalık gergindi.
Karşımızda sanki yıllardır bize çektirdikleri yetmiyormuş gibi özlemle gözlerimize bakarak duran babam yine sadece benim adımı zikrettiğinde adımla beraber oradan silinmek istedim. Beni de ayırsınlar, beni de sevmesinler istiyordum.
“Babacım,” Kollarını açarak bana geldiği zaman kafamı yere indirdim. Ona sarılmak istemiyordum, onunla hiçbir anım olsun istemiyordum ama yine de bazı mecburiyetlerim vardı. Bunlardan en büyüğüde Emir’in’den bile çocuk olan anne ve babamın arasında ki dengeyi sağlamak. Ona sarılmamı beklerken Yusuf’un yanımda ki varlığı ile durdu. Kaşları çatıldı, birleşik ellerimize baktı.
“Bu ne?” Dedi az öncekinin aksine sert çıkan sesiyle. Abime baktım. Beni anlardı o. Anne ve babamın yanına giderken beni anlayacak diye hiçbir zaman gözle
