Şimdi, şuanda olduğu konumdan geriye dönüp baktığı zaman insan ne çok şey biriktirdiğini fark ediyor.
O biriktirdikleriyle tam şuanda, var olmasını sağlayan insan olduğu aklına geldiği zamansa elindekilere şükrediyor. Oysa bu şükür anına gelene kadar ne sınavlardan, ne acılardan geçiyorduk. Hiç geçmeyecek gibi ağlıyor, hiç geri gelmeyecek gibi gülüyorduk.
İnsandık, alışıyorduk.
Bundan tam on sekiz sene içinde savruldu Aysima. Yazdığı satırlarda dolandı eli. Ezebere bildiği, yaşadığı anları okumak için rastgele bir sayfa açtı.
Artvin’e gittikleri zamanı yazmıştı burada. Yusuf’la evliliklerinin hızlandığı o dönüm noktasını pardon Nil ve Ali’nin aşklarının evlilikle taçlandığı o zamana. Yıllar içinde yaşadıkları aşkı isimleri ve birkaç olayı değiştirerek yazmıştı. Herkes vardı elinde tut
