Kutay nihayet telefonu kapadığında düşünceli bir şekilde bana baktı.
"Ne düşünüyorsun?" Dedim tek kaşımı kaldırmaya çalışarak. Ama tabi ki sadece çalışmakla kaldım, şu tek kaşını doğru düzgün kaldırabilen var mıydı ki zaten?
"Farkında mısın bana hiçbir şeyini anlatmıyorsun, o dönüştürme meselesi ne?"
"Senin yanına gelmeme kızdı teyzem başka bir şey yok." Dedi ve önünde döndü. Bakışlarımı suratından çekmeden "Ne kadar da basitçe yalan söylüyorsun." Dedim.
"Dinledin değil mi konuşmalarımızı?"
"Duyduğum için dinledim."
"Hande çocuklaşma. Sana yapsam hoşuna gitmez." Dediğinde güldüm.
"Bunu elimden telefonu kapıp benim yerime Ulaş'la konuşan kişi mi söylüyor?"
"Evet." Dediğinde göz devirerek başka yöne baktım. Sessizlik hakim olduğunda boğazımı temizleyip konuşacaktım ki "Ben gidiyorum.
