İLK AŞK

Çocukken her şey ne kadar da güzeldi. Bütün hayallerimiz,umutlarımız, geleceğimiz her zaman bize ışık tutar, onları gerçekleştirme hayaliyle yaşardık ve gerçekleşeceğine inanırdık. Aslında hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Artık, hiç bir şey güzel değildi. Ne hayallerimiz, ne umutlarımız ne de geleceğimiz güzel değildi. Şahsen benim değildi. Çocukluğum da, geleceğim de, umutlarım da birer birer yok olmuştu. Her şey 4 sene önce yok olmuştu. 4 SENE ÖNCE- (ve daha geçmiş zaman) Hayat bazı insanların yüzüne gülmezdi. Ben de o gülmeyenlerin içinde sayılırdım. 15 yaşıma yeni girdiğim gün, babamla çarşıdan akşam doğum günüm için giyeceğim elbisemi almış el ele dönüyorduk. Oturduğumuz mahalleye girdiğimizde ikimizde bir terslik olduğunu fark etmiştik fakat anlayamıyorduk ne olduğuna dair. Çünkü insanlar gelip geçerken bize acıyan, solgun bir yüzle bakıyordu. Bizim sokağı döndüğümüz anda ise ne olduğunu görmüştük. Döndü teyze annemi sokağın ortasında evire çevire dövüyordu. O an babam öyle bir elimi bırakıp anneme koşmuştu ki hala dün gibi aklımdaydı. Babamın '' Döndü abla!'' diye bağırışı hala kulaklarımda yer ediniyordu. Babam, annemi Döndü teyzenin elinden çekip aldığı an sım sıkı sarılışı hala gözlerimin önündeydi. ''Ne oldu Perihan?'' Babamın anneme korkarak sorduğu soruya annem ağlamaktan cevap verememişti fakat zaten onun yerine Döndü teyze cevap vermeye hazırdı. ''Ne olacak Selim. Bu orospuyla Kadir denen it kocamı kömürlükte o işi yaparken yakaladım!'' O an dünya durdu. Babam Döndü teyzeye bakakaldı, benim elimdeki pamuk şeker düştü. O günden sonra bir daha pamuk şeker yemedim. O günden sonra bir daha babam konuşamadı. O günden sonra bir daha babam yürüyemedi. Babam yerinde öylece dururken, Kadir denen o şahsiyetsiz annemin elinden tutup mahalleden çıktı gitti. Bir daha ne annem geldi. Bir daha ne de anne diyebildim. O gün yine bu günlerden biriydi işte. Bugün 20. yaş günümdü ve ben yine o güne gitmiştim. Karşımda hareketsizce duran babam sadece gözlerini hareket ettirebiliyordu. Yine de ona gülümseyerek çorba yedirmek zorundaydım. Babamın gözlerinden süzülen yaşla, onun da o güne gittiğini bilmek, zor değildi. İkimizinde bugün en acı, en yaralayıcı günüydü. Kapının çalmasıyla '' geliyorum babacığım hemen'' diyerek kaseyi masanın üzerine bırakıp, kapıyı açmaya gittim. Kapıyı açtığımda yan komşumuz Döndü teyze karşımdaydı. Ogün ki gibi.. O anı tekrar yaşar gibi.. '' Deniz, güzel kızım seni rahatsız ettim ama senin ki benim evin arka kapısında. İlla da git çağır dedi. Ben babanın yanında oturayım sen bir git gör emi, vallahi sabahtan beri burnumdan getirdi.'' Döndü teyzenin hararetli bir şekilde konuşmasına gülüp sevinçle başımı salladım. 2 gün olmuştu onu görmeyeli ve çok özlemiştim. ''Babama tuhafiyeye gönderdim de o zaman. Çorba içiriyordum Dödü teyze sen devam eder misin?'' dedim mahcup bir ifadeyle. O günden sonra Döndü teyze aksine bize sırt çevirmemişti. Onların gidişinden sonra fenalaşan babamın ardından bana sahip çıkmış yanından ayırmamıştı. O gün bugünde yine de yanımızda yerini korurdu. Her başım sıkıştığında kapısını çalardım. Dışarıda işim olurdu babama bakardı. Onların yaptıklarına inat, Döndü teyze babama da bana da sahip çıkmıştı. Döndü teyzem başını sallayıp '' hadi git sen '' diye söylendikten sonra ayakkabılıktan terliklerimi alıp çabucak giyindim. Kapıdan dışarı hızlıca çıkıp, döndü teyzenin kapısına döndüm. Evin arka kısmına geçtiğim vakit boşlukla karşılaştım. Kırgınlıkla etrafıma bakınırken arkamdan birinin sarılmasıyla çığlık attım. ''Korkma, benim'' Akif'in sesini duymamla rahatlasam da hızlıca ona dönüp göğsüne vurdum. ''Nasıl korkmam. Biri saldırdı sandım.'' Akif'in bir anda ifadesi değişti. Kaşlarının çatılmasıyla '' bu mahallede sana saldıracak birimi var!'' dedi öfkeli bir sesle. Kıkırdayarak kollarımı boynuna sarıp '' olabilir, olmayadabilir'' dedim kelimeleri uzatarak. Belime sarılan bir çift kolla mutluluğum daha da ararken '' doğum günün kutlu olsun sevgilim'' demesiyle az biraz da olsa yüzüm asıldı. Yüzümün düştüğünü gören Akif '' hayır o yüzün asla solmayacak. O dudaklar düz bir çizgi olmayacak. Her daim gülümseyecek.'' dediğinde aslında bana gülümseyi unutturacak olan adamın asıl bu adam olduğunu o an anlamamıştım. Bir yıkımı da onun yaşatacağını bilememiştim. Tekrar gülümsemeye başladığım da '' işte bu'' dedi. Yanağıma parmak uçlarını değdirip '' bugüne sonsuz bir mutluluk bırakacağız bugün. '' dediğinde kaşlarım havalanarak ''nasıl?'' dedim. Akif yanaklarındaki iki küçük gamzesini çıkararak gülümseyip '' bu akşam saat 7 de hazır ol. Beyaz giy.'' dediğinde içime düşün kuşkuyla bir anda zihnim aydınlandı ve heyacandan ne yapacağımı bilemedim. Alnıma küçük bir öpücük konduran sevgilim, ''tam 7 de '' dedi benden ayrılıp geri geri giderken. Hızlı hızlı başımı sallayıp elimi yerinden çıkacak gibi katan kalbimin üzerine götürdüm. Derince yutkunarak Döndü teyzenin bahçesinden çıktığım da heyecandan ölmek üzereydim. Evin kapısını açıp terliklerimi çıkardığım da ''Üzülme Selim, ağlama. Bugün hepimiz için en zor gün ama kızın için güçlü olmalısın. Bak bana, ben Deniz için ayakta kaldım. Benim dayanağım o oldu. Benim kızım oldu Deniz. Sende güçlü olacaksın. Deniz' e bugünü unutturup ona güzel günler armağan etmemiz lazım.'' dediğini duyduğum da bütün neşem sönmüş gitmişti. Döndü teyzenin titreyen sesini duymam bile gözlerimin dolmasına yetmişti. Derin bir nefes alıp gürültülü bir şekilde kapıyı kapattığım da emindim ki kendilerini toparlayacaklardı. Ayaklarıma zorla komuş vererek salona girdiğim de Döndü teyze '' heh Deniz de geldi. Her şey tamam mıymış kızım. Eksik gedik yok değil mi?'' dedi gülümseyerek. Başımı sallarken '' bütün siparişler tamammış '' dedim aynı onun gibi devam ederek fakat babamın çoktan anladığını biliyordum. Çünkü gözlerindeki o bakış zaten inanmamışlığının kanıtıydı. Döndü teyze '' o zaman ben gideyim de kalanları halledeyim '' dediğinde peşi sıra bende kapıya yürüdüm. Döndü teyze kapıya çıktığında '' akşam ben bakacağım babana, aklın kalmasın hiç bizde '' dedi. Minnetle elini tutarken '' sen olmasan ben ne yapardım?'' dedim titreyen sesimle. Döndü teyzem elimi sıkıp '' Asıl sen olmasan ben yapardım Deniz '' dedi. Akan bir kaç damla göz yaşını silip '' hadi ben gideyim sende hazırlan'' dedi neşeli çıkmaya zorlayan sesiyle. Başımı sallayıp kapıyı kapattığım da doğruca babamın yanına gittim. Baş ucuna çöktüğüm vakit 'dökül' der gibi gözlerimin içine bakan babama '' Akif'' dedim titreyen sesimle. ''Galiba bana evlenme teklifi edecek baba'' dedim. Kendimi babama bakmaya zorladığımda gözlerinden düşen damlalarla hızlıca onları sildim. Titreyen parmaklarım bana hiç yardımcı olmuyordu ama yine de ona uzanıp yanağına küçük bir öpücük bıraktım. ''Akşam beni 7 de alacakmış. Beyaz giyin dedi'' Babam ağlamaya devam ederken '' ama sen istemiyorsan olmaz babam. Eğer istemem dersen'' dediğim anda babamın dudakları kıpırdadı ve küçücük de olsa bir tebessüm oluştu yüzünde. Gözlerim şaşkınlıkla büyürken '' baba!'' dedim sevinçle. ''Sen, sen gülümsüyorsun'' Babam gözlerini iki kere kırptığında dudaklarımdan kaçan kahkahalara engel olmadım. Bugün gerçekten mutlu olmam gereken bir gündü. Bugün en güzel günümdü. Babama sıkıca sarılırken '' bu ne demek?'' dedim sevinçle. Babam bir kere gözlerini kırpınca ''yani izin veriyorsun?'' diye sordum. Babam yeniden kırptı gözlerini ve ben ona sıkıca sarıldım. ''Teşekkür ederim '' Dilimde dua gibi tekrar eden cümleyle akşam vaktine kadar keyfim hep yerinde kaldı. Hazırlanmam bitip salona geçtiğim vakit ilk işim olarak babama koştum. ''Babacığım nasıl olmuşum?'' Gözleri kapalı babamı görmemle burukça gülümsedim. Beni beklerken uyuya kalmıştı. Sonra bir kaç adım attım ona doğru. Ardından adımlarım durdu. Babamın kolu aşağı düşmüştü. Dudakları soluk duruyordu. Hızlıca babama doğru adımlayıp '' babam!'' dedim titreyen sesimle. Elim omzuna değdi. Yanaklarına dokundum. Sürekli babama seslendim ama babam uyanmadı. Ne yaparsam yapayım babam asla gözünü açmadı. Babamın da beni terk ettiğini o an anladım. Ne kadar babamın başında öyle oturdum bilmiyordum. Sonra çıktım evden. Çıplak ayaklarıma batan taşları umursamadan yürüdüm sadece. Gidebildiğim kadar gittim. Sonra buğulu göz kapaklarımın ardında bir kalabalık gördüm. ''Akif !'' diye bağırıyordu bir ses. Silah sesi duyuldu. Dizlerimde derman kalmamışsa ona yürüdüm. Mehmet amca bir köşe de kanlar içinde. Akif elinde silahla başka bir adamın başında. Kalbim durdu. İki sevdiğim adam doğum günümde beni terk etti. ''Akif'' diye bildim sadece. Siren sesleri, benim sesime karıştı. Sevdiğim adam başını kaldırıp bana baktı. Göz yaşlarım daha da hızlanırken, Akif elindeki silahı bırakmadan bana doğru adımladı. Tam önümde durdu. ''Özür dilerim.'' Akif, özür diledi ben vuruldum. Akif özür diledi ben öldüm. Soğuk parmakları elime değdi. Avucumu açık bir şey bıraktı. Biri Akif'i gözlerimin önünde tutup yere yatırdı. Ellerine kelepçe geçirdi ve ben son kez orada gördüm Akif'i. Babam gitti. Akif gitti. Bana bir tek babamdan anılar, Akif'ten de yüzük kaldı. Gülümsemem gitti. Yaşam sevincim gitti. Bana bir tek sevdiklerimin acısı kaldı. BÖLÜM SONU