Sinirle arabanın kapısını çarpıp hızlı hızlı bahçeyi arşınlayarak kapıyı çalmak için elimi kaldırmıştım ki gerek kalmadan kapı aralandı ve annemin endişe dolu suratı ile burun buruna geldim. Tam arkasında babam bitmişti ve öfke kazanını baya fokurdatmış gözüküyordu.
Annem'in endişeli suratı beni tek parça görmenin verdiği rahatlama ile öfkeye doğru kaymadan sordu.
"Kızım neredesiniz? Telefonu neden açmıyorsun?"
Toprak arkamda bitip,
"Kaçırılıyorduk." Dedi benim cevap vermeme fırsat bırakmadan.
Annem "Hıyyyy" diyerek elleri ile ağzını kapatıp bir adım geri çekilerek içeri geçmemiz için yol verdi.
"Kim kaçırıyordu?" diyerek ekledi arkamızdan.
"Onu da babama soracağız anne." Dedim koltuğa sinirle kendimi bıraktım.
Babam, öfke ile Toprak'a döndü.
"Kim yaptı?" dişlerinin arasından tısl
