Kalbim patlayacak gibi çarpıyordu. Ne yaptığımı düşünmeden hareket ediyordum ama umurumda değildi. Arda… Onu görmem gerekiyordu.
Sessizce yatak odasına süzüldüm. Baran ve Demir’in konuşmaları hâlâ terasta devam ediyordu. Dolaba yöneldim, ilk elime geçen kot şortu ve ince askılı bir tişörtü hızla üzerime geçirdim. Ayaklarıma spor ayakkabılarımı geçirirken kulaklarımı konuşmalara açık tuttum.
“Hastanede,” demişti Demir. “Ama ne kadar dayanır bilmiyorum.”
Daha fazla duramazdım.
Kapıya yöneldim, antrede duran araba anahtarlarından birini hızla aldım. Baran arabalarını dizip sıraya koyardı, hangisi olursa fark etmezdi. Asansörü çağırırken telefonunu elime geçirmek için mutfak tezgâhında bıraktığı yere gözüm takıldı. Elim titreyerek telefonu aldım ve cebime kaydırdım.
Asansörün kapısı açılı
