(Baran’ın bakış açısından anlatılıyor.)
Araba, sabahın ilk ışıkları altında sessizce süzülüyordu. Aslı’nın hâlâ öfkeli olduğunu hissedebiliyordum. Küçük yumruklarını sıkarak kucağında tuttuğu çantasını eziyordu sanki. Ama bu inatçılığı bile onu izlemeyi daha keyifli hâle getiriyordu.
Direksiyonun başında bir yandan aracı sürerken diğer yandan telefonumu çıkardım. Aslı, meraklı bakışlarını benden kaçırmaya çalışsa da göz ucuyla ne yaptığımı izlediğini fark ettim.
Defne’nin hesap numarasını bulup bir transfer emri verdim. Yüklü bir miktar. Fazlasıyla.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu nihayet sessizliği bozarak.
“Defne’ye biraz para gönderiyorum,” dedim umursamaz bir şekilde. “Arda’nın masraflarını karşılaması ve senin gibi inatçı birini idare etmesi için.”
Aslı’nın gözleri büyüdü. “Ne kadar
