* * *
Gece, her geçen saniye daha da yoğunlaşıyor, adımlarımız karanlıkta yankılanıyordu. Renat’ın yanındaki varlığım bana cesaret veriyordu ama içimdeki korku bir an olsun kaybolmuyordu. Kaçmak, kurtulmak için doğru zamanı kolluyorduk. Sokaklar sessiz görünse de, peşimizdeki tehlike adeta nefes alıyor gibiydi.
Bir an durduk, Renat etrafa bakındı. "Şu köşeyi dönersek, çıkışa yakın olabiliriz," dedi. Hızla başımı salladım. O ne derse yapmaya hazırdım. Bu savaşı birlikte vermeli ve hayatta kalmalıydık.
Köşeyi döndüğümüzde, karşıda bir ışık huzmesi gördük. Bu, kaçış için bir fırsattı. Ancak tam o sırada, arkadan bir ayak sesi duydum. Birden arkamıza döndüm. Adamlar, bizi bulmuşlardı. Gözlerinde karanlık bir kararlılık vardı. Renat’ın eli, titreyen parmaklarımı sıktı.
"Şimdi, birlikte koşa
