Karnımdaki sancılar artarken, çaresizliğim içinde bir karar verdim: Renat’ı aramalıydım. O an, onu koruma içgüdüsü ve bebeğimin sağlığı arasında gidip geliyordum. Cebimdeki telefonu buldum ve titreyen parmaklarımla ekrana dokundum.
Renat’ın numarasını bulduğumda, kalbim hızlıca çarpmaya başladı. Aramak istiyordum, ama aynı zamanda endişe içindeydim. “Ya onunla konuşamazsam?” diye düşündüm. Ama başka seçeneğim yoktu.
Açık olan bir sinirle tuşa bastım ve onun sesini duymak için bekledim. Telefonun çaldığını duyarken kalbim daha da hızlandı. Birkaç saniye geçmişti, ama hiç cevap vermiyordu. Hayır, onu duymalıydım. Onu yalnız bırakmamalıydım.
“Renat, lütfen,” diye fısıldadım, gözlerimden yaşlar süzülüyordu. “Lütfen aç!”
Bir an sonra, nihayet sesi duyuldu. “Cennet, ne oldu?” sesi telefo
