Geriye yatık boynum kapalı gözlerimden sinsi parmakların beni boğmasını bekleyip duruyor bunca zaman. Ölmek için güzel günler var önümde bir dolu. Karanlık zihnimin renklerinden arınmak için hevesliyim, kanatlarıma kavuşacağım o an.
Ölüme olan merakım elbette, her şeyde olduğu gibi sebeplerle dolu. Öğretilir mi bu sebepler bilmiyorum ama anlatılmayacağından eminim. İnsan öldüğü anı nasıl anlatabilir ki?
Anlatsam geçer mi?
Karşımdaki adamı hiç tanımamama rağmen içimde beliren tanıdık duygunun sebebini biliyorum artık ama ölümümü anlatma isteğimi bir kefeye koyamıyorum. Sanki ona anlatsam her şey geçecek gibi hissediyordum.
Ah, istediğim her şeyi yapsaydım çoktan ölmüştüm değil mi!
Hafif aralıklı dudakları, yuvarlak kahverengi gözleri, yapılı vücudu, dik ve top burnu, kemikli çenesi...
