17
Bitmez tükenmez acıların baş rolünü oynayan dışı kabuk tutmuş hasta bir ağacım. Adım atmaz köklerim, toprağa sıkı sıkıya yapışmışım. Bak, gölgeme sığınan herkes bir çentik atmış bedenime. Bazen bir harf bazen bir kalp... Zarın noktalarına korkarak bakacağım artık. Kendi kafama da hiç olmadığı kadar şüpheli ve nefretli. Ama kabuğumun iyileşmez çentikleri günbegün kanarken olayların pişmanlığı dokunan yüreğimin yaraları yaşamam için beni ikna edecek. Yaşayacağım, misafir değilim burada çünkü. Bir de O yaşamam gerektiğini söylüyor diye yaşayacağım. O'na güvenmekten başka ne gelir elimden oysa. O, zihnimin avuçlarına dökülen kan olsa da... O, zihnimin hastalığının bir çıbanı olsa da... Sabahlara kadar yazmak geliyor içimden. Başım yol alan arabanın camına yaslı iki katille yolculuk yapark
- Yazar
