21
Gecenin ağır ağır kayboluşuna dalmış gözlerim iki saatlik uykumdan hallice şişkin ve yorgundu. Avucumdaki zarı parmaklarım arasında gezdiriyor, iki saat sonra başlayacak eziyetle nasıl başa çıkacağımı düşünerek diğer fikirleri def etmeye çalışıyordum. Batuhan... Sanem... Kafam o kadar bulanıktı ki, hain olanın babam olduğu gerçeği bile normal bir duruma dönmeye başlamıştı. Aklımı yitiriyordum, koca koca dalgalarla. Yanımda, benimle birlikte izlediği kuşbakışı ormanın sabahın mavisiyle aydınlanmaya başlamış görüntüsüne iç geçirdi. O'nun varlığı aklımı çoktandır yitirdiğimin kanıtıydı aslında. Ya da zarın bana mükafatı mı demeliydim? "Eğer ölebilseydin, benimle birlikte sonsuzluğa gelmen için elimi uzatırdım sana." Dedi düşünceli bir tavırla. Sanırım ölüm bile hak ettiğim şey değildi.
- Yazar
