“Kağan!” demiştim. Adını dudaklarımın arasından çıkarken sevdiğini söylediği için tatlı bir ifadeyle dile dökmüştüm.
“Sana bir şey desem” derken onun telaşlı halini, yatıştırmaya çalıştım. Bir de söyleyeceklerimden ötürü sakinleşmesi için onun istediği gibi yanaşıyordum.
Cahil aklı işte! Aklım en basit neye çalışıyorsa yahut içimden neyi istiyorsam, bunu dile getirirken bu adamda böyle düşünür mü diye hiç düşünmemiştim.
“Burada kalsan olmaz mı? Analığını, babalığını bırakıp gelsen, buraya yerleşsen. Hem bak başımızı sokacağımız bir evimiz de var şükür. Babaannemin evinde yaşarız. Biliyorum babam sana çok kızgın ama boşanıp gelsen, özür dileyerek elini öpsen zamanla affeder seni. Madem yeni bir hayat kurmak istiyorsun. Bu köyde benim yanımda kal, kocaman bir ailen olur” dedim. Aslında bu
