Başrol'üm Olur Musun?

Külkedisi masalını bilir misiniz? Hani bir anda prensese dönüşüp, gece on ikiye kadar prenses olarak kalan ve prense aşık olan Külkedisini? İşte ben o Külkedisi'nden bile beterdim. Neden olduğunu muhtemelen anlamıyorsunuz şu an ama merak etmeyin. Her şeyi anlatacağım, hem de en başından. Sadece biraz geriye gitmem gerekiyor. Külkedisinden bile kötü olan masalımı dinlemeye hazır mısınız? ♧♧♧ "Işık elindeki kitabı bırak ve uyu lütfen." Annemin sesi odamın içinde duyulduğunda ezbere bildiğim kitaptan bakışlarımı çevirip anneme baktım. Yorgun olan gözlerini aralık kapıdan görebiliyordum. "Sadece beş dakika daha. Sonra yatacağım." Annem bezmiş bir şekilde nefes aldı ve kapıyı açıp yanıma ilerledi. Bu durumdan pek hoşnut değildi. Kitap okumamı seviyordu ta ki kafayı yiyene kadar. Daha doğrusu şu an kucağımda duran kitaba takana kadar. Neredeyse bir yıldır sadece bu kitabı okuyor ve bu kitabı düşünüyordum. "Bebeğim kitabın bütün sayfalarını ezberledin. Hem yarın okul var. Lütfen beni zorlama ve uyu." Annem yanağıma elini uzatacağı sırada korkuyla geriye çekildim ve yüzüne baktım. Yorgun bakışlarına bir de sulu gözleri eklenmişti ama elimden bir şey gelmiyordu. Hayatım iki yıl önce tümüyle değişmişti ve ben kendime kurduğum bu dünyadan çıkamıyordum. Dünyadan daha doğrusu insanlardan korkuyordum. Bunların hepsi iki sene önce başlamıştı. "Sadece beş dakika," dedim kısık bir sesle. Annem gözlerini kuruladı ve başıyla beni onayladı. Bana kıyamıyordu. İki sene önce olan o kaçırılma olayından sonra ne kadar istemese de içime kapanmıştım. Annem bana sıcak bir gülümsemeyle odayı terk ettiğinde kucağıma bıraktığım kitabı açtım ve o ezbere bildiğim sayfalardan birini açıp okumaya başladım. Aslında elimdeki kitap çok sıradan bir aşk kitabıydı. İlk okuyuşunuzda sonunun mutlu biteceğini anlayabilecek bir dilde yazılmıştı. Her şey bu kadar sıradansa, neden hâlâ bu kitabı okuyup durduğumu merak ediyor olabilirsiniz. İşte orası çok acıydı. Baş karakter olan çocuktan nefret ediyor hatta konuşmalarını okurken sinir krizi geçiriyordum. Çekilmez bir karakterdi. Karşımda olsaydı ağzına bir tane vuracağım bir karakterdi. Neyse ki sadece bir kitap karakteriydi. Ama onun en yakın arkadaşı olan Çağrı Özdoğan... Cümlemi bile bitirememe nedenimdi. Keşke gerçek hayatta olabilse, keşke gerçekten böyle çocuklar olabilse diyebileceğim bir karakterdi. Kitaba bağlanma nedenimdi Çağrı Özdoğan. Yazar sadece bir bölümde onun içinden bahsetmişti ve ben o bölümü okuduğumda içimde hiç hissetmediğim bir heyecanı hissetmiştim. Böylelikle ilk aşkımı asla var olmayan bir kitap karakterine kaptırmıştım. Çok acıydı. Ünlü biri olsa i********:'dan yazıp darlayabilir ne bileyim mekan mekan gezip onu arayabilirdim ama değildi. Saçma sapan bir kitabın en güzel erkeğiydi. "Sana aşık olabilirim Çağrı Özdoğan ama aşkımız şimdi bitmeli. En azından bu gecelik." İç çekip kitabı kapattım. Onu unutmak için gerçekten uğraşmıştım ama insanlara yaklaşamama korkum yüzünden gerçek birine aşık olamamıştım. Başka kitaplar okumayı da ne yazık ki bırakmıştım çünkü saçma bir şekilde okuyamıyordum. Sanki dünyadaki diğer hiçbir kitabı okumama izin yokmuş gibiydi. Başta bu durum beni sıksa da artık halimden memnundum. Sanki her gün sevdiğim çocuğu görüyor, hissediyor gibiydim. "Keşke sen başrol olsaydın, Çağrı. Tabii kıza yaklaşmadan." Yataktan kalkıp kitabı yerine yerleştirmek için ilerledim ama başım dönmüştü. Sanırım çok hızlı hareket ettiğim içindi. Kitap elimden düşüp büyük bir ses çıkardığında yüzümü buruşturdum. Şimdi sıçmıştım. Hemen yan odamda, benden sadece bir yaş büyük olan Kuzey sesi duyup gelecek ve azarı yiyecektim. Gözlerimi yummuş ölümümü beklerken hiçbir şey olmadı. Şaşırtıcıydı çünkü Kuzey'in kulakları tilki gibiydi. Nasıl duymamıştı bu gürültüyü? Derin bir nefes alıp kitabı yerden kaldırdım ve onunla beraber yatağa dönüp yastığımın altına yerleştirdim. Gözlerim kapanırken içimden son geçen cümlenin 'Keşke Çağrı'yı görebilsem' olduğunu hatırlıyordum. Sonrası derin bir uykuydu. ♧♧♧