Çağrı'yla yürürken sıradan birkaç şey hakkında konuşmuştuk. Okul konusunda ya da şehir konusunda bana yardımcı olabileceğini söylemişti. En sevdiği yere gidene kadar dediklerini pek dinlediğim söylenemezdi çünkü onu izlemekle meşguldüm. Daha geçen gün satırlarda okuyup hayalimde canlandırdığım çocuk şu an tam yanımdaydı ve canlı gözüküyordu.
Temas sıkıntım olduğu için gerçekten kalbi atıyor muydu ya da bedeni sıcak mıydı bilmiyordum ama insandı. Çok garip.
Şehirden biraz uzaklaşmış, karanlık bir yere gelmiştik. İçim huzursuzlukla dolarken ister istemez kendime sarıldım. Karanlık yerleri ve ıssız yerleri sevmiyordum çünkü geçmişe dönüp duruyordum.
"Şuraya çıktığımızda varmış olacağız." Çağrı neredeyse benimle aynı boyda olan tepenin üzerini gösterdi ve üstünün kirleneceğini önemsemeden t
