"Başrol'üm olur musun?"
Çağrı, şu an maviye daha yakın olan gözlerini gözlerime dikmiş öylece bana bakıyordu. Benim kalbim korkudan ve heyecandan hızla atarken ne dediğim kulaklarıma geç geliyordu. Resmen çocuğa yürümüştüm. Yürümek az kaldı, uçmuştum.
"Çok isterdim ama kendi hayatımda başrolüm zaten. Yine de bu ince davranışın beni aşırı mutlu etti."
Çağrı'nın gülümsemesi yüzüne yerleşirken beni çok kibarca reddettiği için ona kızamıyordum bile. Çünkü neden reddettiğini biliyordum.
"Mutlu ettiğim için mutlu oldum. Şimdi gidip uyu yoksa yarın okula gelmediğinde kendimi suçlu hissedeceğim."
Onu evden kibar bir şekilde kovarken ayağa kalktı ve ellerini pantolonunun cebine yerleştirip salonun kapısına doğru ilerledi. Tam görüş alanımdan çıkacaktı ki aklına bir şey takılmış gibi bana döndü
