İnsanlar kaç yaşına gelirse gelsin, güzel şeylerin bir gün mutlaka bittiğini her farkedişlerinde aynı üzüntüyü yaşarlar. O burukluk hiç mertebe kaybetmez. Acıtır, acı bir hatıra olarak kalır. Seha ve Cesur da Köseceli'den ayrılırken aynı burukluğun bıraktığı tatsız etkiyi düşünüyordu. Şu iki günde o kadar çok şey yaşamışlardı ki; zamanın nasıl geçtiğini anlamamışlardı bile. Ama Cesur için karısının şu an ne düşündüğü her şeyden daha çok önemliydi. Susmasın, konuşsun, aklından ne geçiyorsa kendisiyle paylaşsın, onu zihninden geçenlere ortak etsin istiyordu.
- Pek sessizsin boncuk. Ne düşünüyorsun?
- Gülşen'i. Ne kadar zor bişey kocası askerdeyken böyle şeyleri yaşamak. Kendimi koydum da bir an onun yerine, çok korkardım heralde ben. Yani ölmek de var bu işin sonunda, bebenden olmak da var
