Nefes alamadığım zaman geçmek bilmiyor beni saniye saniye öldürüyordu. Bir umudun kanat uçlarına tutunmuştum çaresizce. Dilimden düşürmediğim ayetlerle tek niyazım kızımın sağ salim bulunmasıydı. Yirmi saatten fazla olmuştu Mehmet'e ulaşamadığım.
Aynı şekilde ne Ali Abi'ye, ne de Kemal'e ulaşamıyorduk. Bu bilinmezlik beni katre katre yıkıp döküyordu. Başlarına bir şey mi geldi, ne oldu hiçbir bilgimiz olmadığı gibi hiçbir fikrimizde yoktu. Kızım ortada yokken aynı zamanda karnımdaki bebeğimde tehlikedeydi.
Gözümü kırpmaya korkuyordum olurda bir haber gelirde duyamazsam diye. Uykusuzluktan midem bulanıyor ama yinede uyumamaya çalışıyorum. Bir kere daha elimdeki telefondan Mehmet'in numarasını çevirdim. Yine telesekreter, yine ulaşılamıyor. Ah Mehmet nerdesin?
"Hadi biraz uyu. " Annem
