Herkes sessizce bizi izliyordu. Gözlerimden akan yaşları umursamadan abime bakıyordum. Burnumu kabaca çektiğimde abimin yüzünde buruk bir tebessüm oluştu. Dudaklarımı sıkıca birbirine bastırdım. Konuşabilir miydim, ağzımı açıp bir şey diyebilir miydim hiçbir fikrim yoktu. Gözlerimi abimin gözlerinden kaçırıp etrafta gezdirdim. Öz annem ve babam birbirlerine sıkıca sarılmış göz yaşı döküyorlardı. Kendi annem ,babam ve Zehra öfke dolu gözlerle abine bakıyorlardı. Halam ve diğer aile üyeleri ise ağlıyordu. Halam gözlerindeki yaşı silip yanıma geldi. Elimi sıkıca tuttu. Gözlerim bir ona bir de annem ve babama gidiyordu. Verecekleri tepkilerden çok korkuyordum. En son olanlar hala aklımdaydı ve sanırım uzunca bir zamanda aklımdan çıkmayacaktı.
‘’Ağlama halam ,hepsi geçti. Artık hep birlikteyiz
