Unutmayın;
Aslında her son,
Yepyeni bir başlangıçtır..
1 YIL SONRA
Mezarlığın başına eğilip elimdeki çiçekleri bıraktıktan sonra mezar taşındaki isme tekrar baktı Levent. Duru SÜPHAN, yakışmamıştı...
Keşke dedi, keşke bıraksalardı ben de ölseydim, keşke o gün yanında olabilseydim. Ama keşkeler işe yaramıyor işte, getirmiyordu Duru’yu geri.
Gözyaşları içinde mezarın başından kalkıp son kez mezar taşını öptü. Soğuk… Duru gibi kokmuyor işte, onun gibi bakmıyordu ona…
Gözyaşları artık görüşünü bulanıklaştırmışken derinden gelen bir sesle gözlerini açtı.
"Levent! Levent kalk artık kâbus görüyorsun." diyen Duru’ya bir süre şaşkınlıkla baktı Levent.
"Duru?"
"Levent iyi misin? Niye beni ilk kez görüyormuş gibi bakıyorsun?"
"İyiyim bebeğim iyiyim. Sadece kötü bir rüyaydı." deyip Duru'ya
