İki gün geçmişti aradan. Koskoca 48 saat.. Efe, Çağla, Tunç. Hepsi buradaydı. Bülent her gün Tunç'u arayıp durumunu soruyordu. Ama Duru hâlâ uyanmamıştı ve Levent delirmek üzereydi.
Sürekli aynı şeyi tekrarlıyordu beyni. Suçlusun. O kadar önemli yazışmaları silmeyecek kadar, Duru kötüyken uyuyacak kadar, onun yanından kalkıp gittiğini duymayacak kadar salaksın sen... Seslenmek yerine yanına gitmeyecek kadar geri zekâlısın...
"Levent abicim tamam bir şey yemiyorsun onu anladık. Bari şu kahveyi iç. Ya da git iki dakika uyu."
Levent’in Duru olmadan yapmak istediği tek eylem ölmekti. Duru olsaydı "Eylem kim lan?" deyip bir güzel azarlardı beni diye düşününce gülümsedi. Diğerleri delirmiş gibi bakıyorlardı Levent’e , delirmişti…
"Levent bak uyuman gerek. Uykusuzluktan ölünüyor bu bir gerç
