Umut Işığı

Bölüm 10

"Pișt! Kiz baksana, siyah kapișonlu. Duru!" dediğinde durup, arkamı dönerek köşeye sinmiş olan adama baktım. Nereden tanıyordu lan bu beni?

"Bana mı seslendin sen?"

"Evet." dedi aynı şekilde, kısık çıkan sesiyle. Makarna reyonuna geç, makarna."

Saklana saklana koşarak oraya geçince, ya hevle, diyerek gittim ben de peşinden.

"Sen de kimsin?"

"Ha. Şey. Tunç ben."

"Makarna mı seviyorsun? Nedir sorun?" dediğimde etrafına bakıp, içinde olduğu duruma güldü önce. Sonra tekrar bana dönüp "Levent yedi yirmi dört peşinde. Farkında mısın?" diye sordu.

"Evet. Dışarıdaki beyaz arabanın içinde. Salak mıyım sanıyorsun? Da, sen de kimsin?"

"Arkadaşıyım. Is arkadaşı, çocukluk arkadaşı. Yani, şu an her dakika yanında olup hayiflanmalarını dinleyen ve surat asmasını çeken kişi."

"Iyi. Bana ne bundan." dediğimde ciddi olamazsın bakışı atıp, kelebek makarnayı alarak sepetime attı. "Güzel bu."

"Şaka mısın nesin oğlum ya?" Sinirle güldüğümde, gülümsedi önce. Sonra "Asıl şaka gibi olan sizin tanışmanız." dedi. "Sonradan tekrar karşılaşmış olmanız. Ya adam öküz gibi peşinden koştu senin aylarca. Hiç mi değeri yok."

Vardı..

"Hayır."

"Ya tamam. Bak hayvanlık etmiş. Demiyorum ki, haklı. Ama böyle ceza verilmez ki insana?" Ben o cezayı bizzat kendime vermiştim. Neden farkında değildi hiç kimse.

"Bak. Ben ona asla ümit vermedim. Asla gülmedim yüzüne. Bırak sevgiliyi, arkadaş olabiliriz bile demedim. Anlıyor musun?"

"Ben anlıyorum. Anlamayan o."

"İyi ya. Arkadaşı değil misin? Anlat işte." deyip, kelebek makarnayı bırakarak uzun olanı aldım. "Hiç yemedim onu. Yeni şeyleri de sevmem."

"Halbuki hepsinin tadı aynı." demesini duymazdan gelerek marketten çıkınca, arabanın hâlâ orada olduğunu görüp, önce geçip gittim. Daha sonra hızla dönüp yolcu kapısını açarak bindim.

"Duru?"

"Levent?" Salak salak bakmaya devam ettiğini görünce "Ne işin var senin burada?" diye sordum.

"Manzarası güzel."

"Manzara?" diye sorduğumda "Bak. Deniz." diyerek önündeki küçük su birikintisini gösterdi.

"Şizofren olduğundan hiç şüphem yoktu zaten." diyerek gözlerimi devirdim. "Neden buradasın? Hem de günlerdir."

"Gunlerdir beni mi dikizliyorsun sen de yani?" diye sorduğunda kahkaha attım.

"Salak mısın diye soracağım da, koskoca patrona, ayıp olacak." dediğimde güldü. Oysa ki, tamamen dalga geçiyordum. Bunu bile anlamayacak kadar andavaldı. "Bak. Her dışarı çıktığımda seni görmek istemiyorum. Anladın mı beni?"

"Anladım. Şey yapalım. İstersen dışarı çıkma sen. Ya da öyle olursa göremem ben şimdi seni. Gözlerini kapatıp çık. Böylece sen beni görmemiş olursun, ben de seni görmüş olurum. Herkes de mutlu olur." Ne kadan da mizahı gelişmiş bir erkek, vay be!

"Oksijen beyne kademeli mi gidiyor oğlum sende? Senin mutluluğun benim umurumda değil. Neden anlamak istemiyorsun?

"Bırak seveyim işte seni. Sen sevmesen de olur. Yemin ederim hiç şikayet etmem." dediğinde sinirle derin bir nefes aldım, gözlerimi kapatıp. Açtığımda, elimi tutmuştu. Önce birleşen ellerimize baktım, usulca elimi çektim, sonra "Anlasana." dedim. "İstemiyorum."

"O gün söylediklerim yüzünden mi? Bak, özür dilerim. Çok saçma konuştum, biliyorum."

"Sen hiç mantıklı konuşmadın ki." dediğimde hâlâ gülümsüyordu. O da farkındaydı bence durumun çok saçma olduğunun. İlk görüşte aşk mı olurdu? "Geçen bana gönderdiğin papatyaları hatırlıyor musun?" diye sorduğumda, şaşkınca bana bakıp "Evet." dedi. "Gözlerine benzemiyor mu rengi?"

"Bekle beni."

"Sanki yaptığım başka bir şey var." dediğinde sinirle arabadan inip, eve çıkarak kavanoza doldurduğum mavi papatyaları aldım. Kurutmadan koyduğum için rengi değişmiş, küflenmiş ve böcek dolmuştu içi. Gönderdiği o güzelim papatyalardan eser yoktu. Benim sonuma benziyordu yani.

Bu sefer onun olduğu tarafa geçip kapısını açtım. Ve kavanozu kucağına fırlattım sinirle. Beklediğimin aksine iğrenmemiş, boş gözlerle bakmıştım önce eline aldığı kavanoza, sonra bana.

"Ben o mavi papatyalara değil, buna benziyorum Levent. Anladın mı?"

Anladığını ummuștum. Ta ki, ertesi sabahtan başlayarak, her gün bir öncekinden daha çok mavi papatyayı kapımda bulana dek..