Bugün eve dönüş günü ve her ne kadar Efe ve Çağla’ya “Siz az daha kalın.” desem de beni dinlemeyip onlar da geldi bizimle. Levent’e böyle bir şey teklif etmek gibi bir saçmalık yapmadım elbette, asla bırakmayacağını adım gibi biliyordum artık. Aslında düşününce bu güzel yerden İstanbul’un kalabalığına girmek pek de mantıklı görünmüyor ama tedaviye kalan son kontrolleri yaptırmak için dönmek zorundayız. Ne de olsa az bir süre kaldı. Levent'e sorarsınız size günü bırakın, salisesine kadar söyler bir ara. Dönüş yolunda uyuduğumu söylememe gerek var mı bilmiyorum, az çok tanıyorsunuz beni artık…
"Duru kalk kızım ya. Bildiğin kış uykusuna yattın resmen." diyerek beni dürten Çağla’yla gözlerimi açtım.
"Sensin ayı."
"Lan manyak ayı mı dedim ben sana? Yılanlar da kış uykusuna yatabiliyor."
"
