Yorgun bir savaşçıydım. Savaş meydanında tek kalmıştım. Düşmanlarım acıma nedir bilmiyordu. Acımasızdılar. Benim yaptığım şey küçük bir oyunken onların bana yaptıkları insanlığa sığamayacak kadar dehşet vericiydi.
Alparslan'a olan öfkem her an katlanırken bir yanım onu bekliyordu. Burda olduğumdan haberdar mıydı bilmiyorum. Bana olan öfkesi diner dinmez gelecekti. Biliyordum.
Zaman kavramını yitirmiştim. Saatler hatta belki günlerdir uzandığım soğuk zeminden sonunda kalktığımda gözlerimi açmadan karanlıkta ilerledim. Odada gördüğüm yatak görevini gören taşa oturdum. Boğazımı çizmiştim. Hatta kanatmış bile olabilirdim. Panik atak sırasında kendime zarar vermiştim. Ama ne kadar zarar verdiğimi henüz bilmiyordum. Bedenim tutulmuş, burnum akmaya başlamıştı bile. Soğukta kalamazdım. Çabuk h
