Mirza Amca'nın ince ve soğuk gülümsemesi, Yaman'ın içinde zehir gibi yayılıyordu. Kapının eşiğinden içeri adım atmaları, bir mahkûmun zindana girişi gibiydi. Avlunun ortasında, güneşin altında parlayan taşlar, bir mezar taşı kadar soğuk görünüyordu Yaman'a.
"Akıllıca bir karar," dedi Mirza Amca, sözlerinin her biri bir tokat gibi iniyordu Yaman'ın yüzüne. "Aile, daima birlikten kuvvet bulur. Töremiz de budur."
Yaman, cevap vermedi. Dişlerini sıktı, çenesindeki kaslar gerilmiş bir ip gibiydi. Hayal ise başını daha da eğdi, bakışlarını avlunun bir köşesine, saksıdaki solmuş bir fesleğene dikmişti. Onun bu suskun, boyun eğmiş hali, Yaman'ın yüreğini parçalıyordu. Oysa biliyordu, bu bir rol, bir kamuflajdı. Ama oynamak zorunda oldukları bu rol, gerçekliklerini kemiriyordu.
"Gelin," dedi Mir
