Mardin'in labirent gibi daracık, taş sokaklarında rüzgarın ıslığından başka ses yoktu. Yaman ve Hayal, körü körüne koşuyorlardı. Ayak sesleri yankılanıyor, her köşe başında Mirza Amca'nın adamlarını görecekmişçesine bir korkuyla soluklarını tutuyorlardı. Nihayet, terk edilmiş, çatısı yarı yıkık bir kilisenin kemerli girişine sığındılar. Karanlık, onları yutan soğuk bir ağızdı.
Yaman, Hayal'i kollarının arasına aldı. Titriyordu. Hayal'in yüzü gözyaşlarıyla ıslanmış, şoktan ve aşağılanmadan sarsılıyordu.
"Yapmayacağım, Yaman," diye fısıldadı göğsüne gömülmüş haldeyken. "Kimsenin ikinci karısı olmayacağım. Ölürüm daha iyi."
"Ölmek yok," diye karşılık verdi Yaman, sesi titrek ama kesin. "Asla pes etmeyeceğiz. Bir yol bulacağız. Sabah ilk iş buradan çıkıp gideceğiz."
"Bizi bırakmayacaklar,"
