Karanlık, Yaman'ın gözlerini açmasıyla birlikte bir anlam kazandı. Zifiri karanlığın içinde, Hayal'in sıcak nefesini ensesinde hissediyor, kolunun altındaki nabız atışlarını sayabiliyordu. Uyku, birkaç saatliğine bile olsa, üzerlerindeki ölüm toprağını silip atmış, çıplak gerçekliği ortaya çıkarmıştı. Hayal, bir çocuk gibi kıvrılmış, alnı Yaman'ın köprücük kemiğine dayanmıştı. Bu dinginlik, bir yanılsamaydı elbette. Alarm zili gibi çalan telefon, bu yanılsamayı paramparça etti.
Yaman, elini uzatıp cihazı avucuna aldı. Ekranda "Bilinmeyen Arayan" yazıyordu. Bir an bile tereddüt etmedi. "Alo."
Karşı taraftan gelen ses, metalik ve soğuktu, bir makinenin monotonluğuyla süzülüyordu. "Kargo hareket halinde. Takip numaranız 7-0-2-1-9. Varış noktası: Rıhtım 3, depolar. Saat 04.30'da orada olmanı
