Yaman'ın dudakları Hayal'inkilerdeki o kırılgan barış anını paramparça etti. Öpüşleri, bir önceki gecedeki çaresizliğin aksine, bugünün öfkesi ve hıncıyla yanıp tutuşuyordu. Ece'nin hayatta olduğu gerçeği, Oğuz'un kaybı, hepsi içlerinde zehir gibi dolanıyordu ve bu zehri ancak birbirlerinin bedeninde boğabilirlerdi.
Yaman, Hayal'i kendine doğru çekti, ıslak tişörtünün altından teninin sıcaklığını hissederek. "O lanet herifleri bulacağım," diye hırladı Hayal'in dudaklarının kenarına. "Oğuz'u geri alacağız. Ece'yi de... onunla hesaplaşacağız."
"Biliyorum," diye karşılık verdi Hayal, ellerini Yaman'ın sırtından aşağı kaydırarak pantolonunun içine soktu ve onu kendine bastırdı. "Ama önce kendi gücünü topla, Yaman. Bana ihtiyacın var."
Sözler, bir emirden çok bir davetti. Yaman, onun tişörtü
