Bu gerçekle beraber yaşamak beni sanırım yaşlandırdı. Mutlu olabilmek adına hiç bir şey yapamazken, acıyla söylendim. "Neden.." Aslında bu kelime bir sorgulama değildi. Artık sorgulama eğilimini bile yapamıyordum. Sadece benim için varsa yoksa oydu. Şimdi onunda gideceğini bilmek.. Sanırım yapamadığım şey buydu.
"Merak etme," dedi Dicle yanıma oturup. "Ömer.. kurtulamasa bile hep seni sevecek."
Güldüm istemsizce. Bu şimdi bir teselli miydi gerçekten? Eğer öyleyse berbat bir teselli olduğunu ona söylemeliydim çünkü. "Çok didindim ama olumlu bir şey yok Berfin. Onunla geçireceğin bütün anıları değerlendirin. Birlikte gezin, tozun, sarılın.. bilmiyorum. Bende kaybettim sevdiklerimi ama bu kadar ağır mıydı bilmiyorum. Eyüp'e ve Eymen'e bir şey olucak düşüncesi.. bilmiyorum, Allah'ım korusu
