Hafta sonunun gelmesiyle İstanbul'a dönüşümüz beni biraz korkutmakla birlikte Bukre'yi göreceğim için fazlasıyla mutluydum, kalbimin üzerindeki o yükün bugün tamamen ortadan kalkacağına emindim. Ömer bana her şeyi anlatacağının garantisini vermişti. Ona inanmak istiyordum. Konu her neyse.. ikimizi ayıracak bir sebep olmadığına inanmak istiyordum.
Havaalanından sonra beni Bukrelere bıraktı Ömer. Kendi ailesinin yanına gidecekti, kapının girişinde beni karşılayan Umut olurken, "Annneeee," diye bağırmıştı. O sırada sapsarı saçlarıyla ışıldayan Bukre'yi gördüm. İki katlı, bahçeli, müstakil evdi. Bir aile için fazlasıyla güzel diyebilirdim.
Bana sıkıca sarılıp geri çekilmişti. "Hoşgeldin kuzum." Fatma ananın ses tonuyla konuştuğunda gülümsedim. Başından geçenlere rağmen bu kadar pozitifken
