Güven
Hilmi Bey’in dudaklarından dökülen bu sözler, salonda tutulmuş nefeslerin bir anda serbest kalmasına sebep oldu. O an zaman durdu sanki. Gerginlik, yerini derin bir sükunete ve ardından yavaş yavaş yayılan bir huzura bıraktı. Sevgi ablası, nemlenen gözlerini eliyle silerken titreyen nefesini toparlamaya çalıştı. Teyzesi, şükürle ellerini birbirine kenetleyip yüzüne sürdü, dudaklarından sessiz bir dua döküldü. Çok şükür Mert Ali de kendi yuvasını kuruyor diye içi derin bir huzurla doluydu. Efken, Mert Ali’ye doğru kısa ama ağır bir bakış attı. Bu bakışta içten bir tebrik ve sessiz bir mutluluk birbirine karışmıştı. Mert Ali, o bakışı derin bir minnetle karşıladı. “Razıyız.” Bu kelime, Aslı’nın kalbine mühür gibi indi. Sanki yıllardır taşıdığı bütün yükler bir anda omuzlarından alınmıştı.
- Yazar
