*
Ayağa kalktığında Mert Ali’nin yüzünde o sakin gülümsemeyle karşılaştı. Güneş gözlüğünü başının üstüne kaldırmış, ellerini arkasında birleştirmişti. Üzerinde haki yeşil bir gömlek, altında açık renkli kumaş pantolon vardı. Her zamanki gibi sade ama fark edilmemesi imkânsızdı.
“Merhaba,” dedi Aslı, dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılırken.
“Çok bekledin mi?”
“Hayır, yeni geldim.” Genç adam durup karşısındaki suru güzelliğe baktı.
“Bugün de çok güzelsin.” Bu defa dizlerine kadar uzanan, üzerinde minik kırmızı çiçekler olan beyaz bir elbise giymişti.
“Teşekkür ederim.” dedi utangaç bir tebessümle.
“Ne dersin, oturalım mı yoksa yürüyelim mi?”
“Biraz oturalım.”
Tam oturacaklardı ki Mert Ali bir adım geri çekildi. Gözlerinde o tanıdık, tatlı telaş parladı. Arkasında gizlediği eli yava
