Arda, çay bardağını masaya bırakırken söze girdi.
“Bugün seni almaya geleceğim. Çıkışta beni bekle, birlikte döneriz.”
Aslı hemen itiraz edecek oldu ama onun kararlı bakışlarını görünce sustu.
“Olur abi.”
Rabia hanım ekmeğine tereyağı sürerken sessizce çocuklarına baktı. Oğlunun korumacı hâlini anlıyordu ama bazen, sevginin ağırlığının fazla geldiğini hissediyordu. Arda farkında olmadan kız kardeşine siper olmaya onu korumaya çalışıyordu bu elbette güzel bir şeydi ama oysa Aslı büyüyordu ve bunun farkında değildi…
Kalbinde neler döndüğünü söylemese de bir anne sezgisiyle anlıyordu, bir şeyler değişmişti. O çocukça gülüşlerin altında artık saklanan bir heyecan, ismini koyamadığı bir tutku, gözlerinde bir parıltı vardı kızının.
Gün, her zamanki gibi sıradan bir şekilde başlamış, sabahı
