Telefonunu eline aldı sonra tekrar bıraktı. O sırada bir mesaj geldi.
Ekranda sadece iki kelime yazıyordu:
“Arkana bak.”
Kalbi bir anda sıkıştı. Birkaç saniye boyunca ne nefes alabiliyor ne de etrafındaki sesleri duyabiliyordu. Nihayet cesaret bulduğunda yavaşça döndü. Gözleri kalabalığın içinde gezindi ama hiçbir yüz tanıdık gelmiyordu. Yine de içinden bir ses “orada” diyordu, “seni bekliyor”
Ve tam o anda, onu gördü. Kalabalığın, parlayan ışıkların, hareket eden bedenlerin arasından bir siluet yaklaşmaktaydı. Adımlar ağır, emin, ama bir o kadar da duyguluydu. Gri ve lacivert tonlar içinde kaybolan bir figür yavaş yavaş netleşti. Kalbinin ritmi, fondaki müziği bastıracak kadar hızlı atıyordu genç kızın.
Lacivert takım elbisesiyle Mert Ali’ydi bu.
Zaman onun için durmuştu sanki, kalk
