Zühre, yıllarca Yıldızhan’ı uzaktan sevmişti. Sessizce, kimseye belli etmeden, kendi kalbine mühürlediği bir sır gibi… Onun gölgeler ardında süzülen siluetini izler, sesi yankılandığında içindeki tüm fırtınalar dinerdi. Yıldızhan, Zühre’nin karanlık dünyasında parlayan tek ışık olmuştu. Onun bir gülümsemesi, bir bakışı, bir anlık varlığı bile Zühre için nefes almak demekti. Ama Zühre bunu asla itiraf edemedi. Çünkü aşk bazen en büyük suskunluktu, bazen en derin sırdı.
Fakat bir gün her şey değişti. Bir gece, Yıldızhan’ın elleri kana bulandı. Kendi ailesini öldürdü. O an, Zühre’nin kalbinde bir şeyler paramparça oldu. Sevgisiyle baktığı adam, en büyük yıkımı getiren kişi olmuştu. Ve sonra… O adam ona "Kardeşim" dedi. "Zühre, artık sen benim kardeşimsin."
Zühre’nin içindeki aşk, o sözle bi
