Dudaklarımı Agahdan bir kaç saniye geri çekmeyi başarabilmiştim ama onun bırakmaya niyeti yok gibiydi. Tekrar çektiğimde parmaklarımı dudaklarına koyup “dur!” Dedim nefes nefese kalarak. “Biri gelecek. Yine yakalanmak istemiyorum.”
Dudaklarımın kıpkırmızı olduğuna o kadar emindim ki. Dudaklarımın büyümüş olduğunu hissettim. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Yanıyordum alev alev. Elleri belime doğru gittiğinde önce bana dokundu sonra benden öte gitti. Duyduğum kilit sesiyle arkamda bir boşluk oluştu. Arkamda bir kapı olduğunu fark etmemiştim bile. Ben geri doğru düşecek gibi olduğumda belimden kavrayarak tuttu beni. Kolları arasında içeri süreklerken kapıyı kapattı. Etraf o kadar karanlıktı ki bodrum gibi bir yerdi sanırım burası.
“Çok karanlık.” Dedim sessizce.
“Işığa ihtiyacımız yok.
