Beni bulmuştu.
Telefonu yuvasına yerleştirip korkuyla ona döndüğümde gözlerimdeki yaşlar, yanaklarıma süzüldü, göz pınarlarım onları göndermeyi bırakmazken dudaklarım titredi.
"Buldum seni."
Şakağından akan kan, yanağı ve çenesinin altından süzülüp boynunu biraz boyadıktan sonra kurumuştu. Üzeri toz içerisindeydi.
Ne yapacaktım? Hemen şimdi burada çığlık atsam birileri beni kurtarır mıydı? En azından deneyebilirdim değil mi? Dudaklarımı aralarken eli ağzımı kapattı ve beni arkamda telefona yasladı.
"Aklından bile geçirme Rana."
O gerçekten Hazar mıydı? Benim yüzümden mi bir anda bu kadar kötü olmaya karar vermişti? Hayır en başından beri kötüydü ben görmemiştim değil mi? Ben mi görememiştim o mu göstermemişti?
"İşleri bu kadar karmaşık ve zor hale getiren sensin."
Önce sağ sonra so
