Babasının lafıyla duraksadığında Hazar'ın üzerimdeki kolunu itekledim, bu kadar ileri gitmesine gerek yoktu, bir de bunun vicdanını yapamazdım, ona borçlu hissetmek yeterince kötüydü.
"Yapma..." diye fısıldadım beni güçlü bir şekilde tutmaya devam eden kolunu iteklerken,
"Bırak beni."
Hazar yavaşça babasına doğru döndü.
"Elimde avucumda ne bıraktın ki baba?"
Babasının bakışları bana indi, oğlunun böyle olmasının suçlusu benim diye düşünüyordu ama hayır, ben hiçbir şey yapmıyordum.
"Hazar," dedi Barlas "Bu kadar ileri gitmene değmez."
Hazar hiçbir şey söylemedi, beni de peşinden sürükleyerek çıktı evden. Bahçedeki yeni ve parlak Range Rover'ın üzerinde oyalandı bakışları.
"Bu benim değil." diye mırıldandı, etrafına bakındı, bunların hiçbiri onun değildi, bunu gözlerinden görebiliyo
