Kırmızı kadife bir elbisenin bedenimde kurduğu hâkimiyetle etrafımda birkaç kez döndüğümde dudaklarım hafifçe yukarı kıvrılır gibi olmuştu. Heyecanlı mıydım? Evet, Dipsiz Mahzen de yaşadığım her günün olaylı olmasına alıştığımı düşünmeme rağmen yine de heyecanlıydım.
Dalgalanan cansız saçlarımın arasından geçirdiğim parmaklarım karıncalanıyordu. Kuruyan dilim ve hızla atan kalbimle odadan çıktığımda koridorun sessiz taşları bana eşlik eden tek şeydi. Karanlık, kolonların arasına devasa ve korkunç gölgeler oluşturmuştu ama içimde tanımlayamadığım tuhaf bir huzur vardı. Son kez bakıyormuşçasına baktığım duvarlar yaşanmışlıklarımı teker teker önüme seriyordu.
Terasa çıkan merdivenlerin başında durup geriye baktığımda sertçe yutkundum. Yukarıda ne olacaktı? Daha da önemlisi her şey bittiğind
