Öykü Aydemir
“Öykü, kasaaa!” diyen, bağıran canım patronumun sesiyle en üst rafa oyuncak dizmek için çıktığım sandalyeden inmeye başladım. Kendisi baksa olmaz. Lanet olsun, her gün bu çirkef patronumla uğraşmak zorundayım. Benden başka bu kadar uzun süre çalışan elemanı yok. Çünkü ben çalışmak zorundayım, ha deyince iş bulunmuyor.
Kasada müşterinin hesabını yeni almıştım, geldi başıma dikildi yine.
“Hadi oyalanma, etrafta dağınıklık olmasın, raflar düzelsin.” diye emirlerini buyurdu.
“Sabır ya rabbi, sabır.” diyerek tekrar sandalyenin tepesine çıktım. Yaşadığım hayata bir kez daha küfredip devam ettim. Neden bu kadar çok oyuncak çeşidi olur ki? Olmasın arkadaşım, gelen çocuk bile ne alacağını şaşırıyor.
Bilgisayar muhasebe okumuş ve asla çoluk çocuk sesi sevmeyen ben için burası fazla
