Annemin yanına her yaklaştığımda sevincim arttı. Bir elimden Engin amca, diğer elimden Ebrar teyze tutuyordu. Tek değildim, asla yalnız kalmıyordum. Odaya girer girmez anneme koştum. Tamamen sırt üstü yatmıyor, yatağı çok güzel… beni karşısında gördü. Kollarını oynatıp beni saramadı ama gülümsedi, gördüm. Daha önce hiç görmemiştim. Bakışları Ebrar teyzeye kaydı.
“Anne biliyor musun? Ebrar teyze çok iyi, bana hep sarılıyor. Hasta oldum, bana baktılar. Aileleri çok kalabalık, bizim ev gibi değil. Engin amca beni hasta olunca kucağında bile taşıdı. Bir de Buse abla var. Buse ablam, senin yanına ilk Atmaca kuşu abiyle gelmiştik ya, onunla nişanlıymış, evlenecekmiş. Onun yanına gitti. Engin amcam çok kızıyor gibi ama dövmedi Buse ablayı, izin verdi.”
Ben anneme olanı biteni anlatırken arkada
