Selamun aleyküm 🍂🍂
Keyifli okumalar…🍭🍭
Ufuk abimin masası tam karşı köşedeydi. Camın dibinde, dört kişiydiler. Kadın sonradan gelmişti yanlarına. Selçuk abiyi ve Görkem abiyi tanıyordum ama kadını tanımıyordum. Üçü de takım elbiseli, kravatlı, kahve fincanları önlerinde. Ufuk abim gülüyordu. Arkadaşlarından biri bir şey anlatıyor, Ufuk abim kahkahayı patlatıyordu.
O kahkaha... çocukluğumdan beri tanıdığım kahkahaydı. Babamın anlattığı fıkralara gülerken de aynı şekilde gülerdi. Yüksek, içten, ama şimdi bana yabancı geliyordu.
Gözlerim ona takıldı. Kalbim göğsümde deli gibi atıyordu. İki yıl geçmişti. İki tam yıl. En son telefon görüşmemizde , "Senin yüzünden ailemiz dağıldı" demişti. O gün telefonu yüzüme kapatmıştı. Şimdi burada, aynı şehirde, aynı otelde, aynı katta... ve beni görmem
