-Dokunsana... Nefes alıyor mu?
Tepemde dikilen Timuçin'e dirseğimle sertçe vurdum.
-Aptal! Nefes alıyor tabiki. Yardım et de kapısına kadar taşıyalım.
Kolunu omzuma dayayarak uzun uzun baktı Maviş'e. Dudak büktü ve hayret etti.
-Allah Allah...
Diye uzattı son heceyi. Şu durumda saçmalamasına hiç de hazır değildim. Zira ayak bileğim zonkluyordu bu yoğun günün ardından. Hele bir de Güven Bey'le vedalaşırken rezil oluşumu düşündükçe...
-Küçücük boyuyla niye böyle içmiş ki?
Parmağını uzatıp Maviş'in burnuna dokundu. Eline sertçe vurdum ve ittirdim Timuçin'i.
-Ne yapıyorsun? Rahat dur.
Maviş'in evinin adresini güçlükle alabilmiştim ağzından. Ancak şimdi de onu eve kadar nasıl taşıyacağımız soru işaretiydi. Zira evi dördüncü kattaydı ve asansör yoktu.
-Timuçin...
-Ne var?
-H
