Elinde bir buket çiçekle mezarlığa geldi genç adam. Gözü mezar taşında yazan isimdeydi. Hala alışılmayan acının içinde kıvranıyordu. Nereye gitse sığamıyormuş gibi ama mezarlığa geldiğinde sanki yönünü bulmuş gibi hissediyordu. Buruk bir tebessüm belirdi yüzünde ve ardından tek bir gözyaşı ulaştı yanağına. Avucuna aldığı toprağı sıktıkça sıktı. Kucağında uyuyan oğlu olmasa belki ölümü yaşarken hissedecekti, keza çok da farklı sayılmazdı ama sırf oğlu için dik durmak zorundaydı.
“Özlemin bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum Esra’m. Oysa bilmeden ne hayaller kurmuşum.” Sesi titredi. Boğazından midesine kadar inen acı his onu boğuyordu. “Şimdi ne zaman gelmek istesem sana, emanetin buna engel oluyor.” Yavuz’a baktı usulca. “Bak kocaman oldu oğlumuz. Fakat bana benzemesi bu oyunu bozuyor. En a
